ابوالقاسم عبدالکریم بن هوازن قشیری

عبدالکریم بن هَوازِن قشیری (۹۸۶ - ۱۰۷۲) صوفی، فیلسوف و مفسّر عربی ایرانی در سدهٔ پنجم هجری بود.از فیلسوفان مسلمان در سده چهارم و پنجم هجری قمری بود. وی همچنین در علم حدیث، کلام، فقه و تفسیر قرآن دانش های تخصصی آموزش دید. مهم ترین اثر وی الرسالة القشیریة نام دارد. او در زمانی زندگی می کرد که خلافت عباسیان در جهان اسلام حکم می راند و غزنویان در ایران فرمان می دادند. وی معاصر با ابوسعید ابوالخیر بوده است.قشیری ار بزرگان تصوف در قرون چهارم و پنجم می باشد از اکابر علما و مشایخ متصوفه، نسبتش به یکی از خاندان هایِ عربیِ مهاجر به نیشابور یعنی بنی قشیر می رسد مادرش دختر محمد بن سلیمان استوایی سلمی است، بنابراین از سوی پدر قشیری و از سوی مادر سلمی بود.